পৃথিৱীক আমি কেনেকৈ বুজোঁ

পৃথিৱীখনক আমি কেনেকৈ বুজোঁ — সেই বিষয়ে মোৰ কিছু ভাৱনা।

1. পৃথিৱীৰ বিষয়ে আমি যি বিশ্বাস কৰোঁ, সেয়া এটা ষ্টেটিষ্টিকহে (নমুনাৰ পৰা কৰা অনুমান), পেৰামিটাৰ (আচল মান) নহয়

পৃথিৱীখন আচলতে যেনেকৈ চলে, সেয়াই পেৰামিটাৰ — যাক সম্পূৰ্ণকৈ জনাটো অতি টান, প্ৰায় অসম্ভৱেই। পৃথিৱীখন কেনেকৈ চলে বুলি আমি বুজোঁ, সেয়া এটা ষ্টেটিষ্টিকহে — আমি দেখা পৃথিৱীৰ এটা সীমিত নমুনাৰ পৰা কৰা অনুমান। আমাৰ বেছিভাগেই নিজৰ বিশ্বাস গঢ়ি তোলোঁ জীৱনৰ দুই-এটা ঘটনা, নিজৰ অভিজ্ঞতা আৰু চাৰিওফালৰ কেইজনমান মানুহৰ পৰা। পৃথিৱীখন ইমান বিশাল, তাৰ তুলনাত আমাৰ নমুনাটো অতি সৰু।

সেয়েহে, নিজৰ জীৱনৰ পৰা পোৱা সিদ্ধান্ত গোটেই পৃথিৱীৰ ওপৰত জাপি দিয়াৰ আগতে আমি সাৱধান হোৱা উচিত। আমি এতিয়া যিমান কল্পনা কৰিব পাৰোঁ, পৃথিৱীখন তাতকৈ বহুত বেছি ধৰণে চলিব পাৰে। আমি যি অভিজ্ঞতা পাইছোঁ, সেয়া সম্ভৱপৰ সকলোখিনিৰ এটা সৰু অংশহে।

2. পৃথিৱীখনক আমি যেনেকৈ বুজোঁ, তাৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে আমাৰ মনত কেনে লাগে

বাস্তৱ নিজে নিৰপেক্ষ; কিন্তু সেই বাস্তৱক আমি কেনেকৈ বুজোঁ, তাৰ ওপৰতে আমাৰ মনৰ অনুভৱ গঢ় লয়। একেটা পৰিস্থিতিতে পৰিও দুজন মানুহৰ মনত একেবাৰে বেলেগ অনুভৱ হ’ব পাৰে, কাৰণ দুয়োজনে কথাটো বেলেগ ধৰণে বুজে।

আমি যেনেকৈ বুজোঁ, তাৰ প্ৰভাৱ পৰে আমাৰ অনুভৱত; আৰু সেই অনুভৱৰ প্ৰভাৱ পৰে আমাৰ পিছৰ কামত। এনেকৈয়ে এটা শিকলি গঢ়ি উঠে:

আমাৰ বুজাৰ ধৰণ → আমাৰ অনুভৱ → আমাৰ কাম → আমাৰ ভৱিষ্যতৰ অভিজ্ঞতা।

আমাৰ লগত কি ঘটিব, সেয়া হয়তো সদায় আমাৰ হাতত নাথাকে; কিন্তু ঘটনাটো কেনেকৈ বুজিম, তাত আমাৰ অলপ হ’লেও হাত আছে। গতিকে, নিজৰ বুজাৰ ধৰণটো বুজি-বিচাৰি বাছি লওক।

3. পৃথিৱীখন আগতকৈ ভাল ঠাই হৈছে — বিশেষকৈ কেৰিয়াৰৰ ক্ষেত্ৰত

মোৰ বিশ্বাস, আজিৰ পৃথিৱীত কেইবা দশক বা কেইবা শতিকা আগতকৈ সুযোগ বহুত বেছি। কেৰিয়াৰৰ ফালৰ পৰা চালে এই কথা আৰু বেছি সঁচা।

ভাৰততো মোৰ মনত হয়, 20, 30 বা 50 বছৰ আগতকৈ এতিয়া যোগ্যতাক বেছি স্বীকৃতি দিয়া হয়, যোগ্যতাৰ ভিত্তিত আগবঢ়াৰ ব্যৱস্থাকো বেছি সমাদৰ কৰা হয়। সুযোগ সকলোৰে বাবে সমানে মুকলি নহয়, আৰু যোগ্যতাভিত্তিক ব্যৱস্থাও নিখুঁত হোৱাৰ পৰা বহু দূৰত। তথাপিও, আজি যিবোৰ সম্ভাৱনা আছে, সেইবোৰ স্বীকাৰ কৰাৰ যোগ্য।

নিজৰ ওচৰ-পাজৰত আমি যি বাধাৰ সন্মুখীন হওঁ, বা আগৰ প্ৰজন্মই যি দেখিছিল, তাৰ ভিত্তিত আমি গোটেই পৃথিৱীখনৰ বিচাৰ কৰা উচিত নহয়।

ধন্যবাদ।