ଦୁନିଆକୁ ଆମେ କିପରି ବୁଝୁ

ଦୁନିଆକୁ ଆମେ କିପରି ବୁଝୁ, ସେ ବିଷୟରେ ମୋ ମନର କିଛି କଥା।

1. ଦୁନିଆ ବିଷୟରେ ଆମେ ଯାହା ବିଶ୍ୱାସ କରୁ, ତାହା କେବଳ ଏକ ଷ୍ଟାଟିଷ୍ଟିକ୍ (ନମୁନାରୁ କରାଯାଇଥିବା ଅନୁମାନ), ଆସଲ ପାରାମିଟର (ପ୍ରକୃତ ମାନ) ନୁହେଁ

ଦୁନିଆ ସତରେ ଯେମିତି ଚାଲେ, ତାହା ହେଉଛି ପାରାମିଟର — ତାହାକୁ ପୂରାପୂରି ଜାଣିବା ବହୁତ କଷ୍ଟ, ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ। ଦୁନିଆ କିପରି ଚାଲେ, ସେ ବିଷୟରେ ଆମ ବୁଝିବା କେବଳ ଏକ ଷ୍ଟାଟିଷ୍ଟିକ୍ — ଦୁନିଆର ଯେତିକି ଅଂଶ ଆମେ ଦେଖିଛୁ, ସେହି ସୀମିତ ନମୁନା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ଅନୁମାନ। ଆମ ଭିତରୁ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସ ଗଢ଼ନ୍ତି ନିଜ ଜୀବନର କିଛି ଘଟଣା, ନିଜ ଅନୁଭୂତି, ଆଉ ଆଖପାଖର ଗଣିଲା କେଇଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି। ଦୁନିଆ ଏତେ ବିଶାଳ, ତା’ ତୁଳନାରେ ଆମ ନମୁନା ଅତି ଛୋଟ।

ସେଥିପାଇଁ, ନିଜ ଜୀବନରୁ ଟାଣିଥିବା ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ସାରା ଦୁନିଆ ଉପରେ ଲଗାଇବା ବେଳେ ଆମକୁ ସାବଧାନ ରହିବା ଦରକାର। ହୋଇପାରେ, ଦୁନିଆ ଏମିତି ଅନେକ ଢଙ୍ଗରେ ଚାଲେ, ଯାହା ଆମେ ଏବେ କଳ୍ପନା ବି କରିପାରୁନାହୁଁ। ଆମେ ଯାହା ଦେଖିଛୁ ଓ ଭୋଗିଛୁ, ତାହା ଯାହା ସମ୍ଭବ, ତା’ର କେବଳ ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ।

2. ଦୁନିଆକୁ ଆମେ ଯେମିତି ବୁଝୁ, ସେଥିରୁ ହିଁ ସ୍ଥିର ହୁଏ ଆମକୁ କେମିତି ଲାଗେ

ବାସ୍ତବତା ନିରପେକ୍ଷ; କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ଆମେ ଯେମିତି ବୁଝୁ, ସେଥିରୁ ହିଁ ଆମ ମନର ଅନୁଭବ ଗଢ଼ି ଉଠେ। ଦୁଇ ଜଣ ଠିକ୍ ଏକା ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗତି କରି ବି ଏକଦମ୍ ଅଲଗା ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି, କାରଣ ଦୁହେଁ ତାହାକୁ ଅଲଗା ଢଙ୍ଗରେ ବୁଝନ୍ତି।

ଆମ ବୁଝିବା ଆମ ଅନୁଭବ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ, ଆଉ ସେହି ଅନୁଭବ ପୁଣି ଆମେ ପରେ କ’ଣ କରିବୁ, ତା’ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ। ଏମିତି ଏକ ଶିକୁଳି ତିଆରି ହୁଏ:

ଆମେ କିପରି ବୁଝୁ → ଆମକୁ କିପରି ଲାଗେ → ଆମେ କ’ଣ କରୁ → ଆମର ଆଗାମୀ ଅନୁଭୂତି।

ଆମ ସହ କ’ଣ ଘଟିବ, ତାହା ସବୁବେଳେ ଆମ ହାତରେ ନ ଥାଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ଆମେ କିପରି ବୁଝିବୁ, ସେଥିରେ ଆମର କିଛି ହାତ ଅଛି। ତେଣୁ, ନିଜ ବୁଝିବାକୁ ବୁଝିବିଚାରି ବାଛନ୍ତୁ।

3. ଦୁନିଆ ଆଗଠାରୁ ଏବେ ଭଲ ଜାଗା ହୋଇଛି, ବିଶେଷକରି ଯେତେବେଳେ କ୍ୟାରିଅର କଥା ଆସେ

ମୋର ବିଶ୍ୱାସ, କିଛି ଦଶନ୍ଧି ବା ଶତାବ୍ଦୀ ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ଆଜିର ଦୁନିଆରେ ବହୁତ ଅଧିକ ସୁଯୋଗ ଅଛି। କ୍ୟାରିଅର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହା ଆହୁରି ବେଶୀ ସତ।

ମୋତେ ଲାଗେ, ଭାରତରେ ବି 20, 30 ବା 50 ବର୍ଷ ଆଗ ଅପେକ୍ଷା ଆଜି ଯୋଗ୍ୟତାକୁ ଅଧିକ ସ୍ୱୀକୃତି ମିଳୁଛି, ଆଉ ଯୋଗ୍ୟତା-ଆଧାରିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା (ମେରିଟୋକ୍ରାସି)କୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ମିଳୁଛି। ସୁଯୋଗ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ସମାନ ଭାବେ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ, ଆଉ ଯୋଗ୍ୟତା-ଆଧାରିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବେ ବି ନିଖୁଣଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ। ତଥାପି, ଆଜି ଯେଉଁ ସମ୍ଭାବନା ଖୋଲା ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଚିହ୍ନିବା ଲାୟକ।

ନିଜ ଆଖପାଖରେ ଆମେ ଯେଉଁ ବାଧା ଭୋଗୁ, ବା ଆଗ ପିଢ଼ି ଯାହା ଭୋଗିଥିଲେ, ତାହା ଦେଖି ସାରା ଦୁନିଆର ବିଚାର କରିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।

ଧନ୍ୟବାଦ।